Golf voor studenten

Vier jongens, vier illusies. Sinds afgelopen zomer hebben wij net als vele anderen tegenwoordig de golfclubs in de hand genomen, op weg naar eeuwige roem in de Ryder cup of andere golfevenementen. En terecht, wie niet droomt die leeft niet en dat GVB (golfvaardigheidsbewijs) werd immers op ons dooie akkertje gehaald. De ‘pro’ zoals de trainer zo mooi heet in golfjargon zegt dat we talent hebben en hij móet er toch verstand van hebben. Alle kans dus om door te stoten in deze rising sport, meneer Woods: wij komen eraan!

De wekker gaat, ik schrik wakker en vraag me af wie mij in hemelsnaam op dit absurde tijdstip durft te bellen. Nog half slapend pak ik mijn telefoon en besef me dat de nacht voorbij is, er moet gegolfd worden. Tenminste, als het niet regent, golfen in de regen is als een kroeg zonder bier: dat is gewoon niet leuk. En dingen die niet leuk zijn doe je niet. Het weer is goed en we besluiten te gaan, anderhalf uur later zijn we bij de golfbaan.

We besluiten er een fourball van te maken wat betekent dat er in teams van twee tegen elkaar gestreden wordt. De precieze telling gaat eerlijk gezegd langs mij heen maar het blijkt ongemeen spannend te worden naarmate we de baan vorderen. Fantastische ballen worden afgewisseld met de meest onwerkelijke missers, veelal gevolgd door een kreet vol misbaar. “Dat kan ik toch gewoon?” Stamelt Maurits na de derde gemiste bal op rij. De volgende vier zijn overigens beauties en worden verwelkomd alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.

“Dat is eigenlijk het punt he, wij kunnen het niveau van jongens als Luiten en Mcilroy prima benaderen, maar we houden het gewoon niet vol!”. Thijs ziet het goed en tegelijkertijd ook weer helemaal niet. Golf is een spel van geduld, een spel waarin consistentie een stuk belangrijker is dan die ene magistrale bal waar je ’s avonds van droomt. Ik trek de conclusie voor mezelf maar vast, het geduld om 18 holes lang (ongeveer vier uur) geconcentreerd te blijven ontbeer ik, die Masters op Augusta laat ik aan de grote jongens.

Terug naar de wedstrijd, want die blijft door onze consistente wisselvalligheid ontzettend spannend. Met 1 down (1 hole achterstand) gaan Maurits en ik de laatste hole in en schromen geen enkel middel om de toch de overwinning binnen te slepen. Bij de essentiële tweede bal van Pieter pak ik mijn telefoon en stuur ik binnen 10 seconden dertien berichtjes waardoor zijn broek één grote trilboor wordt. Hij raakt een boom, wij winnen de hole: top! Toch nog een gelijkspel.